Un Giardin sul Balcon

"Non ghe xe erba che la varda in sù che non la gabbia la so virtù" (da tradição vêneta)

Mostrando postagens com marcador talian. Mostrar todas as postagens
Mostrando postagens com marcador talian. Mostrar todas as postagens

terça-feira, 8 de fevereiro de 2011

Os Nomes dos Zucchini

Taí uma coisa que eu tinha muita curiosidade de experimentar. Meu avô sempre falava disso como uma coisa muito especial, tipo uma guloseima, que sempre que ele achava na horta, juntava um maço e trazia para a minha avó fritar para ele. Bom, mas acho essas frituras meio pesadas. Lá em Bento (e no Veneto), os zucchini se chamam suchète - abobrinha, de suca - abóbora (zucca in italiano) e eu já vi uma variedade de abobrinha soquete, provavelmente uma forma abrasileirada do termo. (Fato bizarro: temos um parente de apelido suca, porque a cabeça dele tem formato de abóbora. Nem sei o nome dele. Fato linguístico: meu pai chamava a gente de sucon - abobrão, quando alguém estava bancando o cabeça-dura). É mais bonita que gostosa, na minha opinião, mas para quem quiser tentar, é só fazer uma pastella com um ovo, sal e pimenta, um pouco de farinha e um pouco de uma bebida gasosa (pode ser cerveja ou água com gás), passar as flores nela e fritar, cuidando para não encharcar.
These are zucchini blossom fritters. Mix a beaten egg with salt, pepper, two spoons full of flour and some beer or sparkling water, dip the flowers in it, deep fry it in sunflower oil. For my nonno, these fritters were a highly appreciated summer treat.

sexta-feira, 28 de janeiro de 2011

in Talian


Tanti mi domandano che cos'è sta léngua strània del titolo del blog: l' è il nostro parlar 'ntel sud del Brasile, nel'area dei nipoti dei imigranti italiani: si ciama Talian e l'è un vero speranto, una mescolanza di dialetti di tanti paesetti d'Italia, ma gà 'na origine veneta, con un poc di Furlan e naltro tanto di Trentin e Lombardo. Mi me gò imparà a casa sto bel parlar ma no l'è mia facile ricordarmi sensa parlarlo. Pecà che al dì d´incò, tanta zente no la ze mai bona de capir talian!


Muitos tem me perguntado que língua estranha é essa no título do blog: é o nosso jeito de falar no sul do Brasil, nas áreas ocupadas por netos e bisnetos de imigrantes italianos. Se chama Talian e é um verdadeiro esperanto, uma mistura de dialetos de tantas cidadezinhas italianas, mas tem uma base vêneta, com um pouco de friulano e outro tanto de trentino e de lombardo. Eu aprendi em casa esse belo idioma, mas não é fácil lembrá-lo sem falar. É uma pena que nos dias de hoje tanta gente seja incapaz de entender o Talian.